De stichting van Mehmed II
Na de Ottomaanse verovering van Constantinopel gaf Mehmed II opdracht tot de bouw van een nieuwe keizerlijke residentie op de historische heuvel van de stad. Tegen het einde van de 15e eeuw waren de eerste grote zalen, muren en bijgebouwen al in gebruik, waardoor het paleis zowel een woonhuis als een regeringszetel werd.
Uitbreiding onder het klassieke Ottomaanse hof
In de 16e eeuw, vooral onder Süleyman de Grote en zijn opvolgers, werd het complex steeds uitgebreider en verfijnder. De harem won aan belang, de ceremoniële zalen werden verbouwd of verfraaid, en de decoratieve elementen in tegels, hout en kalligrafie werden steeds verfijnder. Brandgevaar en praktische behoeften in de rechtbank zorgden er ook voor dat het ontwerp regelmatig moest worden aangepast.
Latere paviljoenen en veranderende smaken
Van de 17e tot de 19e eeuw bleven de sultans kiosken, terrassen en recreatiepaviljoens toevoegen, vooral in de bovenste binnenplaatsen. Deze latere lagen hebben het oorspronkelijke ontwerp niet tenietgedaan; ze hebben het juist verrijkt, waardoor het paleis zijn bijzondere combinatie van bestuurlijke strengheid en tuineigenschap kreeg.
Het museumtijdperk en conservering
Toen het Ottomaanse hof naar nieuwere paleizen zoals Dolmabahçe verhuisde, groeide Topkapi langzaam uit tot een museumcomplex. Bij moderne restauratie ligt de nadruk op het stabiliseren van hout, tegels, metselwerk en geschilderde oppervlakken, terwijl sommige ruimtes tijdelijk gesloten kunnen zijn vanwege restauratiewerkzaamheden of om de bezoekersstroom in goede banen te leiden.
Lees meer over de geschiedenis van het Topkapi-paleis.